Verlies

19 april 2012

Ik kan het mij nog goed voor de geest halen. Ruim twintig jaar geleden overleed mijn vader. Het was midden in de nacht van zondag op maandag. Mijn vader overleed plotseling en ik was er niet bij. Maandagochtend ging mijn telefoon. Mijn broer met de mededeling en mijn eerste reactie, die nergens op sloeg. Een reactie waar ik mij later ook voor schaamde, ik mompelde “Ik sta op het punt naar mijn werk te gaan en ik bel je later op een rustig moment terug.” De reactie van mijn broer bracht mij terug naar de realiteit, hij riep “Je vader is dood!”.

• 

Ik informeerde mijn werkgever en ging met gezwinde spoed naar Hengelo, waar mijn moeder in alle staten was. En ondanks alles had ik een helder hoofd en voelde weinig verdriet. Of beter gezegd, ik voelde niets. Eerst de zaken rond de uitvaart regelen, sterk zijn voor de buitenwereld en een troost zijn voor anderen. Toen na zes weken de traditionele “bedankkaart” op de mat viel, brak er iets in mij. Was dit nu rouw? Besef ik nu echt dat ik mijn vader kwijt ben? Gaandeweg ging ik mij minder fit voelen, ik was afwezig en prikkelbaar naar mijn omgeving. Ik liet ‘als een echte kerel’ geen hulp toe. Herkenbaar misschien?

Uit recent onderzoek van 365 naar Arbeid en Rouw blijkt iets interessants. Het verrichten van arbeid tijdens een rouwperiode ondersteunt een werknemer in zijn rouwproces. Ongeveer de helft van de werknemers ervaart steun van kennissen en een even groot percentage ervaart steun van collega’s. De leidinggevende wordt door 45% ervaren als een belangrijke krachtbron tijdens de rouwperiode.

Rouw is onderdeel van het leven en ook van het werk. Als ik me bij het overlijden van mijn vader hiervan bewust was geweest, dan had ik me toentertijd waarschijnlijk wat minder stoer gedragen.