Nerveus

Wat ook heel bepalend is, is de gemoedstoestand van de verkoper. Er zijn ondernemers die hier lachend en fluitend doorheen gaan en het allemaal wel geloven wat accountants en juristen hen voorhouden, en er zijn ondernemers die heel zenuwachtig worden van het hele proces.

Zo was daar ooit Henny, die een verspanende onderneming in de buurt van onze hoofdstad had. Echt een joviale man met wie je gerust uren over van alles en nog wat kon praten. Kandidaat-kopers ontving hij met de nodige charme en alle kennismakingsgesprekken verliepen makkelijk, met leuke, spontane gesprekken. De eerste bezorgde blikken zag ik verschijnen toen een drietal kandidaten een bod had uitgebracht: een aantal A4’tjes met getallen en vooral voorwaarden waarop ze de transactie zouden willen doen. Die getallen waren voor hem niet zo moeilijk, maar die lappen tekst die eromheen stonden, maakten hem nerveus. Stap voor stap namen we alles door en kon ik hem laten zien wat er stond en vooral waarom het er stond.

In het daaropvolgende due diligence-onderzoek werden de zenuwen weer groter. Henny durfde eigenlijk niets meer te zeggen en alle documenten die hij in de dataroom wilde plaatsen, moesten via mij. Hij overzag het niet meer, maar deed zijn best om alle informatie te verstrekken en de vragen te beantwoorden. Na afronding van dit onderzoek was Henny in de veronderstelling dat we er waren. ‘Nog even wat op papier zetten en dan is het afgerond.’ Ik hoor het hem nog zeggen. De advocaat van de koper, die de contracten zou maken, kwam toevallig bij hem uit de buurt. Nu wil ik niet generaliserend zijn of iemand tegen de schenen schoppen, maar advocaten uit die omgeving zijn vaak in staat om van ieder contract een ingewikkeld boekwerk te maken, met zinsopbouw die werkelijk niemand begrijpt. Henny werd er erg nerveus van en sliep bijna niet meer. Bij iedere zorg of paniekaanval was het antwoord van zijn echtgenote: ‘Bel Han maar.’ Dat deed hij ook, veel en graag. We hebben zelfs een keer een zaterdagmiddag bij mij in de tuin een paar uur zitten praten.

Uiteindelijk hebben we alles afgerond en zijn we vanuit de notaris naar zijn huis gegaan. Achteraf kon hij er erg om lachen en zijn echtgenote was blij met me. Ik kreeg een dikke kus op mijn wang. Zolang Henny een gesprek kon controleren en het initiatief had, was hij erg op zijn gemak, maar in dit geval verloor hij de controle, en dat maakte hem erg nerveus.