Gaat het weer een beetje meneer van den Hurk?
Bij ons in de omgeving zijn we gezegend met veel mooie natuur en fietsroutes. Een verrassend warme lentedag zorgde er onlangs voor dat mijn vrouw en ik deze aangename combi aangrepen om een hectische week van ons af te trappen. Met een leeg hoofd en dito maag streken wij neer op een bekend terras.
Een donkerrode ‘Snoek’ die het parkeerterrein opdraaide betekende echter onverwacht het einde van mijn rust. En dit kwam niet door zijn motorgeronk, nee, het was zijn kenteken: EN-10-90. Synchroon met de beweging van de DS, die bij stilstand langzaam door zijn hoeven zakte, gingen mijn gedachten onverhoopt terug naar mijn werk. De laatste hap van mijn verder heerlijke lunch bleef bijna steken in mijn keel.
Uit een recent onderzoek tijdens de Techni-Show is gebleken dat een meerderheid van de ondervraagden niet bekend is met de nieuwe verplichte normering EN-1090. Toen ik dit hoorde schrok ik er wel wat van. Ik kan me voorstellen dat veel ondernemers, net als ik, in deze tijd hun prioriteit wel ergens anders hebben liggen, bij hun omzet natuurlijk. Dit soort maatregelen leidt af van de business en is ook nog eens kostenverhogend. Daar staat echter tegenover dat je niet om de maatregel heen kunt. Zeker als je een bedrijf bent dat o.a. lastdragende constructiedelen levert. Bovendien gaat de norm al in werking per juli van dit jaar!
Navraag bij mijn medewerkers leerde gelukkig dat wij als ‘De Cromvoirtse’ er precies op tijd klaar voor zijn. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit dan voornamelijk te danken is aan het feit dat wij met onze automatisering in het algemeen al ver zijn. Bewaking van kwaliteit is uiteraard voor de hele metaalbranche van belang. Maar het is te hopen dat er niet nog veel meer dergelijke maatregelen hoeven te volgen, om steeds de verschillen per land dicht te lassen. Zou iemand dit niet eens pijlsnel in kaart kunnen brengen? Scheelt een hoop onrust.
‘Was het lekker?’ Half in gedachten pers ik nog net een ‘ja hoor’ eruit richting de ober. Als we even later onze fietsen pakken, vraag ik mijn vrouw retorisch of we weer terug naar huis zullen gaan. Onze sturen knikken dezelfde kant op. Een paar honderd meter verderop worden we ingehaald door de oude Citroën, die vastberaden laat zien hoe zijn aerodynamische vormen gracieus de tijd langs hem heen laten glijden.
Ronnie van den Hurk
