Dandy

Klaas belde me om een afspraak te maken. Hij leidde een bedrijf dat specifieke metalen producten voor de paardensport maakte en deze verhandelde. Daarnaast handelde een zusteronderneming in schroot. Hij vertelde me dat de aandeelhouder het bedrijf in de paardenproducten wilde verkopen en hij samen met Klaas met de schroothandel verder ging.

Het te verkopen bedrijf had prachtige cijfers en alles zag er zeer goed uit. Het was een stuk rijden vanuit mijn woonplaats Breda, maar de reis was het meer dan waard. Aangekomen had ik een informatief en geanimeerd gesprek met Klaas. De aandeelhouder zou iets later komen en dan ook aanschuiven. Op een bepaald moment kwam er een perfect gerestaureerde goudkleurige Jaguar MKII (voor de niet kenners; een jaren ‘60 auto) het terrein oprijden. De auto werd voor de deur geparkeerd en er stapte een man uit in een geel pak. Keurig, met pochet en witte schoenen, haren strak naar achteren gekamd. In de volle overtuiging dat dit een Zuid-Europese klant was, gingen we verder met ons gesprek. Tot mijn verbazing stapte de man het kantoor van Klaas binnen en stelde zich voor als Guillaume. Hij was dus de aandeelhouder.

Het idee was eigenlijk dat de zoon van Klaas het bedrijf in de paardenartikelen zou overnemen en of ik dit als onafhankelijke partij kon begeleiden. Na anderhalf uur kreeg ik enigszins door dat Klaas en Guillaume broers waren. Ik kon het niet geloven en ze moesten me echt overtuigen dat het zo was. De daaropvolgende maanden regelde Klaas nagenoeg alles. Guillaume zag je alleen als er mensen van buiten kwamen, zoals van de bank, juristen of accountants, en dan nog alleen als hij wist dat daar mensen van het andere geslacht bij waren. Steevast ging hij dan daarnaast zitten en kwamen zijn charmes weer boven water. Zijn kostuums hadden alle kleuren van de regenboog en meestal ook een bijpassende kleur voiture (hij zei het echt). Een echte dandy!

Toen we de stukken voor de notaris aan het voorbereiden waren, moest hij een kopie van zijn paspoort overhandigen. Wederom tot mijn verbazing was zijn eerste naam Willem en bij de andere voornamen kon ik onmogelijk een relatie leggen met zijn roepnaam. De aandelen werden overgedragen en het daaropvolgende diner was uitgebreid, uitbundig en overdadig. Jaren, echt vele jaren later, werd ik er in een andere setting op gewezen dat Guillaume het Franse equivalent van Wim was. Willem stond in zijn paspoort en Guillaume stapte uit de Jaguar; die twee hadden duidelijk nooit kennisgemaakt.

Han van Rijn
Specialist in overnames en financieringen
voor technische ondernemingen
han@kromhout.net