Staalproducenten willen prijzen verhogen
Rond de 12e januari kondigde ArcelorMittal aan met onmiddellijke ingang de prijzen voor gewalste producten met € 30 te verhogen. Noviostaal vangt signalen op dat enkele fabrikanten er over denken het voorbeeld van ArcelorMittal te gaan volgen.
“Of het een realistische verhoging is staat echter nog te bezien”, aldus Noviostaal in haar eerste niruwsbroef van dit jaar. “Weliswaar draaien de producenten met zeer magere winsten, sommige zelfs nog steeds met verlies, en dus zou een verhoging meer dan welkom zijn. Anderzijds echter lokken hogere prijzen binnen de EU juist weer meer importen aan en daarmee zou dan de relatieve rust aan het prijzenfront in Europa ernstig verstoord bedreigd kunnen gaan worden.”
Dat laatste is echter iets wat de staalmakers juist niet willen. Want ja, er is veel twijfel bij de grote afnemers om zich vast te leggen met hoeveelheden uit bijvoorbeeld Azië, die pas na circa 3 tot 4 maanden geleverd kunnen worden terwijl men voor ongeveer gelijke prijzen Europees materiaal sneller geleverd kan krijgen. Bovendien kan importmateriaal momenteel bestellen nogal eens ongelukkig uitpakken in verband met de onrustige wisselkoers tussen de Euro en de Dollar.
China
Daarnaast is er al grote druk van importen tegen scherpe condities vanuit de CIS. In China bestaat momenteel erg veel interesse om meer materiaal te exporteren. De groei van de interne markt is sterk gedaald en bedroeg t/m november 2014 nog ‘slechts’ circa 7,3%. Sommige economen voorspellen zelfs een nog lager percentage over heel 2014 gerekend. Tegelijkertijd echter is de groei van de productiecapaciteit in China wel doorgegaan. Naar verluidt bestaat de totale beschikbare capaciteit circa 1,1 miljard ton en daarvan wordt circa 800 miljoen ton gebruikt. De enorme overcapaciteit en de matige groei heeft er toe geleid, dat China over 2014 een record hoeveelheid van 94 miljoen ton staal uitvoerde tegen 57 miljoen ton in 2013. Vooral gedurende de laatste 4 maanden is de export enorm gestegen wat geweten wordt aan het intrekken van bepaalde belastingvoordelen door de Chinese regering. Insiders verwachten dan ook een lager maandcijfer qua export in het eerste kwartaal van dit jaar, maar vervolgens ook een stijging later in 2015, tenminste wanneer de Chinese economie niet herstelt. Binnen dat land gaan ook meer geluiden op om de staalindustrie fors te herstructureren. De enorme overcapaciteit moet worden afgebouwd, efficiency moet verbeterd worden en er moet meer gefocust worden op hoogwaardiger staalkwaliteiten. “De geschiedenis binnen Europa gedurende de jaren 90 wordt hier herhaald!”, merkt Noviostaal op.
De actie van ArcelorMittal om een prijsverhoging te realiseren staat overigens ook in schril contrast met de ontwikkelingen in India. Dat land heeft erg veel last van goedkope importen vanuit Rusland, dat zelfs lagere prijzen offreert dan Chinese fabrieken. India kent ook een tegenvallende groei en heeft bovendien met een sterk toegenomen import te maken (ruim 5,5 miljoen ton, is + 50%). Om hun marktaandeel te behouden worden lokale fabrieken wel gedwongen met de import-prijzen mee te gaan en enkele hebben al besloten hun prijzen met 3 tot 4 % te verlagen. Wat ArcelorMittal en andere Europese fabrieken tenslotte ook niet helpt in hun streven tot prijsverbetering zijn de actuele prijzen van grondstoffen. Olie wordt nog steeds goedkoper en daarmee dalen de energiekosten. Maar ook ertsprijzen staan onder druk, waardoor de productiekosten in zijn geheel dus lager worden. “De vraag voor hogere prijzen is vanuit de positie van ArcelorMittal bekeken begrijpelijk en misschien ook wel nodig, maar bij de huidige verhouding van vraag en aanbod bepaalt de markt uiteindelijk en dus is het afwachten geblazen!”, besluit Noviostaal.
