Gaat het weer een beetje meneer van den Hurk?

Al een tijdje volgde ik ‘Dakar’ op een afstandje met meer dan gemiddelde interesse. Zo’n vijf jaar geleden werden we met De Cromvoirtse sponsor van het Rallyteam uit Schaijk. Dat begon klein, met ‘wat metaalwerk’ dat we voor het team deden, maar het groeide al snel uit tot een groter partnership. We hadden al eens samen een klantendag georganiseerd om de Rally te ervaren, waarbij ik terloops een balletje opgooide dat meerijden in de volgkaravaan me nog van een andere orde zou lijken.

En voor ik het wist stond ik daar ineens, met mijn voeten in het woestijnzand, onderdeel van het ‘kleine bedrijfje’ voor een paar weken. We hadden er al een week stevige voorbereiding op locatie opzitten, want zeker bij deze tak van sport geldt, een goed begin is meer dan het halve werk. ‘Samen Dakar doen’ is meer dan alleen de driver, de navigator en de mechanic op de truck. Het is een geoliede machine van sleutelen en repareren, tijdens de race en tot diep, diep in de nacht en van catering tot en met social media.

De finish halen was van tevoren het belangrijkste doel. Met een hele mooie eervolle 17e plaats van de 57 gestarte trucks bleek dat zeker geen fata morgana. Maar de grootste winst van het totaal 4000 kilometer lange avontuur was voor mij wat ik er van geleerd heb. Dat je erg veel kunt bereiken als team als je een enorme focus hebt, een duidelijk gezamenlijk doel. Waardoor je grenzen verlegt, het uiterste uit elkaar haalt. Niet om op een Bezos manier te laten zien ‘wie de grootste heeft’, maar elkaar en anderen helpen. Om dát mee naar huis te mogen nemen is groots en onbetaalbaar en er hoefde niet eens een brug voor te worden afgebroken.